Momenteel schrijf ik veel over de "ongelukjes" die ons hier in Spanje overkomen. Het is absoluut niet zo dat we die in NL niet kende. Ook die hebben ons gevormd en sterker gemaakt.
Ik heb absoluut geen spijt van onze stap naar Spanje en ik geniet er absoluut meer dan dat het soms misschien doet overkomen.
Ik leef nu oprecht samen met mijn gezin mijn beste leven en ik weet zeker hun ook.
Ik zou voor geen goud in de wereld nog terug willen🙏.
Alles is nu ook nog nieuw, vers en onbekend waardoor de eerste ervaringen soms best wel eens wat heftiger kunnen zijn.
Maar wat geniet ik enorm van het leven hier! Altijd samen met mijn gezin, de mensen waar ik ontzettend veel van houdt.
Ik geniet zo ontzettend veel van de ochtenden en de natuur om mij heen, niks anders dan rust en pure lucht die m'n longen vult. De vaak stralend mooie lucht, de prachtige zonsopkomst en ondergang met al zijn kleuren.
Van al onze dieren en hun zielen, ze zijn prachtig stuk voor stuk. Ik voer soms hele gesprekken met hun.🤭
Wanneer het regent en dat is hier niet veel, juist naar buiten gaan en genieten van de grote druppels die in m'n gezicht plenzen.
Mijn jurk en haren die alle kanten op wapperen en als slierten om mij heen plakken. Want als het dan regent dan regent het ook echt. Genieten en samengesmolten in het moment. Het "zijn" in het hier en nu, op dat moment. Het heeft nu nog maar 1x overdag geregend maar de volgende keer gaan ook de kleintjes mee naar buiten. Laat ze maar dansen op hun "crocjes" door de plassen. Laat ze genieten van de wind door hun haren. Van de heerlijke geuren die vrijkomen tijdens de regenbuien.
De nacht die zijn geheimen prijs geeft in het licht van de maan. Alle nachtdieren die hun bestaan 's nachts kenbaar maken. Ontzettend mooi om daar onderdeel van te mogen zijn. Mee te draaien in hun wereld. En ja, daar horen ook wel eens slangen en hagedissen bij.
De miljoenen sterren aan de hemel zijn adembenemend.
Het zachte orkest van de krekels die mij wanneer ik m'n ogen sluit doet denken aan sneeuwwitje in de Efteling samen met de 7 dwergen. Een heel vertrouwd geluid. Van jongs af aan ging ik met mijn vader en soms ook zijn vrouw Leni, naar de Efteling. Vele jaren heb ik genoten en mijn vader ook toen ik aan de hand besloot toch maar met kleren en al het zwembad in te duiken en ook nog eens ergens 1 van mijn net nieuwe leren schoentjes verloor.🤐 Bij het opgroeien vond ik de Efteling steeds minder interessant. Wanneer ik daar op terug kijk is het echt zonde dat je als kind niet goed de waarde weet van de momenten samen, maakt niet uit waar. De laatste 2 jaar (ik was denk ik 8/9 jaar) stond de Efteling vooral in het teken van kastanjes rapen en zoektochten naar de grootste die je kon vinden.
En er mocht geen gaatje inzitten want dan zat er een wormpje in.
Wat waren die bolsters stekelig altijd, maar dat hield ons niet tegen.
Ook de rode schoentjes...wat wilde ik die als klein meisje altijd graag hebben, ik vond ze zo ontzettend mooi!
Met mijn eigen oudste kinderen herhaalde zich dit tafereel , ook zij waren op een zekere leeftijd ook uitgekeken en klaar met de Efteling. En zij hebben vaker een nat pak gehaald dan ik😌
Alleen denk ik niet dat hun de rode schoentjes graag hadden willen hebben, wel de zwaarden van Ravelijn of de schatkist van draak😉. Het is een fase dingetje denk ik.
Maar terug naar de orkesten van de nacht, echt prachtig en rustgevend.
De vuurvliegjes zijn magische dansers in de lucht.
Een onweersbui in de nacht is ook echt gaaf, de hele horizon tot ver over de bergen verlicht met diverse bliksemtakken, fascinerend om naar te kijken en zelfs om voor wakker te blijven. We hoeven de dag erop ook nergens te zijn, dus niks houd ons tegen. Ook de grommende en gonzende donderslagen tussen de hoge grote bergen zijn indrukwekkend.
Ik geniet nu ook zoveel meer van mijn pubers, ik zie ze groeien in hun zijn en kunnen. Voorheen werd na school hun boekentas in de gang geknikkerd, hoi geroepen of soms ook niet en ze verdwenen beide met hun hoofd in de X-box tot het eten. Dan nog moesten ze soms nog een keer geroepen worden. En nog een keer. En nog eens.. Dit is er met de tijd ingeslopen, dat gebeurde sneller dan je denkt. Echt een zombielife leek het.
Zij hebben hiervan een echte digitale detox moeten ondergaan.
De eerste week was er sowieso geen internet en bereik via de providers heb je hier niet. Je hebt dan ook weinig aan je telefoon.
Nu draaien ze volledig mee in en om het huis en genieten er zelfs van! Okay niet van alles want de was ophangen is niet 1 van de leukste taken natuurlijk🤭.
Ik ben hier dankbaar voor, zó dankbaar! De banden in ons gezin zijn aanzienlijk versterkt en groeien steeds verder.
Hier is niet de stress zoals we die in Nederland kennen, dat hoeft ook niet.. hier mag je alles los laten, wat je voorheen kende. Wat vandaag niet lukt komt wel een andere keer.
🙌 mañana mañana mañana🙌
Waar ik heel veel aan heb is Meditation Moments, een feelgood app vol met meditaties maar ook prachtige rustgevende muziek. Ik heb ontzettend veel gehad aan bijvoorbeeld het luisterboek Master your Mindset, deze heb ik meer dan eens beluisterd en bijna dagelijks speel ik voor mijn kinderen dankbaarheid af. Maar ook de dagelijkse quotes geven stof tot nadenken🙏💪De volle maan meditaties kan iedereen gratis meedoen!
Ik heb vele podcast's geluisterd in de afgelopen tijd. Ik vindt de podcast van Jorn Luka bijvoorbeeld erg goed. Hetzelfde leven maar dan een heel andere kijk erop, anders dan ons op school is geleerd.
Wij zijn dankbaar voor al het moois wat we nu mogen ervaren.🙏💞🙏
Reactie plaatsen
Reacties
Lieve allemaal
Wat is het genieten om jullie avontuur een beetje mee te beleven.
Ik vergeet alles om me heen.
Voelt als een soort van erbij zijn.
Liefs en op naar een volgend verhaal
Angelique
Lieve allemaal
Wat een avonturen die jullie beleven. Mooi om te lezen, fijn om jullie zo mee te volgen "inspirerend".
Woow mooie fotos, Full moon 🙏
Geniet ervan samen.
Knuffel en veel liefs 💜🦋😘 Kim